Jak zaplanować płec dziecka

Metoda Franciszka Benendo

Metoda polskiego lekarza Franciszka Benendo sprawdza się w przypadku kobiet mających regularne cykle, najważniejsze jest bowiem określenie dokładnego dnia owulacji. Badania wykazały, że plemniki męskie jako bardziej ruchliwe, szybciej tracą żywotność, natomiast plemniki żeńskie są wolniejsze, ale dłużej żyją w sprzyjającym środowisku. Rodzice pragnący syna powinni współżyć zaraz po owulacji. Istnieje wtedy największe prawdopodobieństwo, że do komórki jajowej pierwsze dotrą szybkie plemniki męskie. Szansa na posiadanie dziewczynki są największe, gdy do stosunku doszło na 2-3 dni przed owulacją. W takiej sytuacji komórka jajowa zostaje zapłodniona przez żyjące dłużej i wytrzymalsze plemniki żeńskie. Kilkanaście lat temu zespół ginekologów-endokrynologów pod kierunkiem prof. Jerzego Tetera z Akademii Medycznej w Warszawie przetestował metodę. Badania kliniczne w kilkuset przypadkach potwierdziły jej skuteczność - jeżeli chodzi o dziecko płci męskiej w 90%, a żeńskiej - w prawie 60%.

"Metoda dietetyczna" prof. Josepha Stolkowskiego

Dietę należy rozpocząć nie wcześniej jak 6 miesięcy i nie później niż 6 tygodni przed zapłodnieniem.

Jadłospis kobiety, która pragnie urodzić dziewczynkę, powinien być bogaty w wapń i magnez. Powinna zatem jeść dużo produktów mlecznych, soi, orzechów, fasoli, brokułów, ryb, a także gruboziarniste kasze, figi, migdały i warzywa liściaste.

Jeśli kobieta marzy o chłopcu, jej dieta powinna być bogata w sód i potas. Musi zawierać pomidory, ziemniaki, owoce cytrusowe, banany, pestki słonecznika, pietruszkę i miętę.

Odsetek niepowodzeń tego sposobu wynosi 24%. Jednak nie każda kobieta może zastosować się do zaleceń dietetycznych, np. z powodu nadciśnienia tętniczego.

Sposób dr. Ericssona

Pobiera się nasienie i odwirowywuje plemniki rozdzielając na X i Y. Plemnik pożądanej płci wszczepia się metodą sztucznego zapłodnienia. Skuteczność wynosi 70%. Podobną metodę opracowali naukowcy z Instytutu Genetyki i Sztucznego Zapłodnienia w Fairfax (w Virginia). Metoda polega na odseparowaniu plemników zawierających chromosomy X i Y, na podstawie różnicy ich masy DNA. Końcowym etapem jest inseminacja lub zapłodnienie in vitro. Nową techniką najłatwiej jest zaplanować płeć żeńską (85%), gorsze wyniki są uzyskiwane w przypadku chłopców (65%). Spośród 14 małżeństw, które chciały mieć dziewczynki i skorzystały z pomocy instytutu, 13 oczekuje już na urodzenie dziecka tej właśnie płci.

Selnas (Selekcja Naturalna Płci, sposób dr. Patricka Schouna)

Komórka jajowa może być naładowana dodatnio lub ujemnie i w zależności od tego przyciąga różne plemniki. W okresie ok. 240 dni, kiedy pozbawione jest ładunku elektrycznego, urodzi się chłopiec lub dziewczynka. W czasie 60-70 dni rozłożonych w różnych okresach roku, kiedy jajo naładowane jest ujemnie, przyciąga plemniki "męskie" i może być spłodzony tylko chłopiec. Kolejne 60-70 dni w roku wynosi okres, gdy jajo naładowane jest dodatnio i przyciąga plemniki z chromosomem X, gwarantując poczęcie dziewczynki. Metoda Selnas pozwala oznaczyć u każdej kobiety (uwzględniając m.in. wiek, grupę krwi i datę ostatniej miesiączki), które dni predysponują do poczęcia dziecka określonej płci. Opracowywany jest indywidualny kalendarzyk "cyklów polaryzacji". Jeśli wierzyć przeprowadzonym badaniom, u 153 na 155 par udało się zaplanować płeć dziecka. Metoda jest mało przydatna u kobiet, które mają nieregularne cykle miesięczne.

Więcej informacji na jak zaplanować płeć dziecka.

Objawy ciąży

Kobieta może przypuszczać, że zaszła w ciąże, gdy nie pojawia się kolejne krwawienie miesięczne. Poczęcie dziecka nie jest jednak jedynym powodem zatrzymania miesiączkowania, co więcej, u części kobiet w czasie I trymestru ciąży nadal pojawiają się krwawienia. Zmiany hormonalne w pierwszych tygodniach ciąży powodują wzrost wielkości i tkliwości piersi oraz poranne nudności. Z powodu zmiany ułożenia narządów miednicy dochodzi do ucisku macicy na pęcherz, może to powodować zaburzenia w oddawaniu moczu. Ostatnie dwa objawy przypuszczalne to uczucie zmęczenia oraz ruchy płody wyczuwane około 18 tygodnia ciąży, początkowa jako "bąbelki" lub "trzepotania".

Prawdopodobne objawy ciąży to powiększenie się obwodu brzucha, zmiany w obrębie szyjki macicy stwierdzone podczas badania ginekologicznego oraz dodatni wynik próby ciążowej.

Za pewne objawy ciąży uważa się możliwość wysłuchania tętna płodu przez powłoki brzuszne matki (około 18 tyg. ciąży), wyczuwanie ruchów płody przez lekarza ginekologa oraz uwidocznienie płodu w badaniu USG.

Więcej informacji znajdziesz na Fajnamama.pl.

Wypadanie mleczaków

Wielu rodziców sądzi, że nie ma wpływu na stan mleczaków u dzieci. Uważają oni, że jeśli sami mieli słabe zęby, pociecha też jest na to skazana. To duży błąd! Próchnica nie jest dziedziczna. Sprzyja jej brak higieny i nadmiar słodyczy. Jak pielęgnować pierwsze zęby?

To ważne, żeby chronić pierwsze ząbki dziecka. Jeśli teraz będzie miało próchnicę, przeniesie się ona na stałe zęby. Mleczaki są podatne na tę chorobę, bo są mało zmineralizowane. To dlatego do dentystów trafiają już dwulatki z dziurami w zębach. Nie należy więc czekać, aż coś złego zacznie się dziać, tylko trzeba działać.

POCZĄTEK

Aby pociecha miała ząbki jak perełki, należy zadbać o nie zanim się pojawią. Po każdym karmieniu (szczególnie sztucznym) należy przecierać niemowlęciu dziąsła gazą zamoczoną w letniej, przegotowanej wodzie lub naparze z rumianku. Na próchnicę narażone są zwłaszcza maluchy zasypiające z butelką, więc należy unikać tego.

PORA OSWOIĆ SIĘ ZE SZCZOTECZKĄ

Gdy pojawiają się pierwsze mleczaki, należy czyścić je dziecku już nie gazą, ale szczoteczką, by zaczęło się do niej przyzwyczajać. Około 12. miesiąca dziecko chętnie naśladuje rodziców i w tym momencie warto pozwolić mu, by samo spróbowało swych sił w pielęgnacji. Nie szkodzi, że na początku będzie używało szczoteczki jako gryzaczka albo czyściło nią wszystko dookoła - przy pomocy rodziców powoli nauczy się prawidłowo posługiwać tym "skomplikowanym" narzędziem. Na początku nie używajcie pasty - wystarczy przegotowana woda.
Niech mycie zębów stanie się rodzinnym rytuałem. Pilnuj, by dziecko szczotkowało je rano i wieczorem oraz po zjedzeniu czegoś słodkiego. Na początku trzeba pomóc 2-, 3-latkowi i poprawiać wspólnie czyszczenie zębów, a starsze dziecko kontrolować, czy dobrze je wyszczotkowało. Pamiętaj, by wymieniać szczoteczkę co 3 miesiące.

JAKA PASTA

Nie każde dziecko potrafi wypluwać pastę. Niektóre umieją to około 2. roku życia, inne gdy skończą 3 lata. Zanim maluch posiądzie tę sztukę, używajcie pasty dla dzieci, która nie zawiera fluoru. Pastę z jego dodatkiem (z dawką dla dzieci) kup, gdy malec nauczy się płukać buzię. Nie używaj pasty dla dorosłych.

PIERWSZY RAZ U DENTYSTY

Warto do niego pójść już w 2. roku życia, gdy dziecko ma kilkanaście ząbków. Stomatolog sprawdzi, czy są zdrowe i prawidłowo zbudowane. Należy wybrać sprawdzony gabinet, aby dziecka nie zniechęcić do kolejnych wizyt. Dentystę warto odwiedzać systematycznie co 3-6 miesięcy.

OCHRONNE ZABIEGI

Stomatolog może zaproponować dodatkowe zabezpieczenie mleczaków przed próchnicą. Można je chronić przez lakierowanie lub lakowanie. Lakierowanie to pokrywanie ząbków preparatem zawierającym fluor. Koszt zabiegu to ok. 80-100 zł.

Przeprowadza się je co pół roku, jeśli dziecko nie ma tendencji do próchnicy. Jeśli ma z nią kłopot - częściej - co miesiąc lub dwa. Lakowanie (ok. 80 zł/ząb) polega na wypełnieniu naturalnych, zbyt głębokich bruzdek w zębach trzonowych płynnym materiałem światłoutwardzalnym, aby zapobiec gromadzeniu się w nich bakterii i tym samym - rozwoju próchnicy.

GDY ZAATAKUJE PRÓCHNICA

Dentysta znalazł ubytek? Nie należy się martwić, że dziecko będzie cierpiało podczas borowania - mleczaki są mniej unerwione niż zęby stałe i dziecko nie odczuwa bólu jak my. Nawet jeśli zęby okażą się mocno zniszczone przez próchnicę, warto je leczyć a nie usuwać. I dobry dentysta taką właśnie podejmie decyzję.

CO JEŚĆ A CZEGO UNIKAĆ

Higiena to nie wszystko. Ogromnie ważna jest dieta. Przy tworzeniu się szkliwa niezbędny jest wapń. Jego źródłem jest mleko, produkty zbożowe, ryby, szpinak i buraczki. Do prawidłowego przyswajania wapnia konieczna jest witamina D. Niemowlę dostaje je w kroplach lub tabletkach. Później należy zadbać, by dziecko jadło tłuste ryby i żółtko jaj. W diecie nie może brakować też fosforu (mięso, ryby, jaja), magnezu (pełnoziarniste pieczywo, szpinak, banany) i fluoru (ryby morskie, herbata). Dla zdrowia dziąseł niezbędne są witaminy: A i C. Ograniczyć należy słodkie przekąski.

Objawy ADHD u dziewcząt i chłopców

Dzieci z ADHD nadaktywno-imuplsywnym są wyjątkowo aktywne, nauczyciele określają ich jako niespokojne, nie potrafiące usiedzieć na miejscu, w nieustannym ruchu. Ta ciągła wysoka aktywność nie tylko powoduje problemy w szkole, sprawia problemy zawsze wtedy kiedy dziecko musi usiedzieć na miejscu przez dłuższą chwilę np. podczas mszy czy jazdy samochodem. Takie dziecko może się wychylać przez okno, narzekać a nawet płakać.

Dzieci z takim rodzajem ADHD nie są cierpliwe - mogą za szybko odpowiadać w klasie nie podnosząc rąk, wpychać się do kolejki i przeszkadzać innym kiedy mówią. Ustawicznie poszukują zadowolenia, a obietnica pizzy po ukończeniu zadania na niewiele się zdaje. Takie dzieci często działają nie myśląc w jaki sposób wpłynie to na innych, tak więc będą zabierać czyjeś rzeczy zupełnie nie zwracając uwagi na to czy sprawi to komuś przykrość czy nie, mówi Carol Stevenson której syn choruje na ADHD. Odkryła chorobę swego syna dopiero po telefonie od nauczycielki, która zasugerowała by sprawdziła czy syn nie cierpi na nadpobudliwość psycho-ruchową. Jak mówi Stevenson jeśli jej syn chciał zwrócić na siebie czyjąś uwagę po prostu złapałby kogoś za kaptur lub bluzę, nie myśląc zupełnie jakie mogłoby to mieć skutki.

Dlatego dzieci z ADHD mogą wydawać się bardziej agresywne niż inne, Stevenson zauważyła, że jej syn często bije inne dzieci. Wcześniej przypisywała to temu, że nie mówił do 3 roku życia, dopiero później dowiedziała się, że to typowe dla dzieci z ADHD.
Takie dzieci mają największy problem z zachowaniem uwagi i koncentracją. Mają problemy ze słuchaniem instrukcji i przestrzeganiem ich, nie potrafią zwracać uwagi na szczegóły i robią błędy spowodowane nieuwagą. Mogą mieć też problemy z organizacją swoich zadań. Ich plecaki, biurka i zeszyty wyglądają jak po wybuchu bomby, jakby mieszkał w nich mały potwór gryzący wszystko co popadnie.

Na ten rodzaj ADHD częściej cierpią dziewczynki niż chłopcy a nauczyciele często określają je jako roztargnione. Największym problemem dla takich dzieci może być odrabianie zadania domowego, ponieważ za dużo w nim czynności do zapamiętania. Najpierw należy zapisać i zapamiętać co jest zadane, przynieść do domu odpowiednie książki, zapamiętać by to zadanie odrobić i zabrać ze sobą do szkoły. A każdy proces wymagający wykonania kilku czynności może być trudny dla nieuważnego dziecka. Takie dzieci mogą być zapominalskie również w szkole, można mówić im o zadaniu a one zachowują się jakby o nim nigdy nie słyszały, bo tak właśnie się czują.

W domu dziecko z upośledzonym brakiem uwagi są zapominalskie, gubią zabawki, ich pokój jest zawsze niepoukładany i dziecko ma problem z koncentrowaniem się na grach i zabawach. Jedynym wyjątkiem są gry komputerowe, które są wyjątkowo dobrym bodźcem dla dzieci z ADHD bo dostarczają ciągłych zmian.

W szkole dziecko zmuszone jest do siedzenia w klasie jego umysł nie jest zaangażowany przez cały czas, więc może krążyć wokół innych tematów. Podczas grania na komputerze każdy ruch ręki powoduje ruch na monitorze. Jeżeli ręka dziecka przesuwa się w bok, postać przesuwa się w prawo wraz ze swym pistoletem. Jeżeli dziecko naciska przycisk, efektem jest wystrzał albo jakiś inny widowiskowy ruch. Wszystko co zrobi, przynosi jakieś skutki na ekranie komputera. Tak więc jeżeli jest rozproszone i zareaguje na to, od razu widzi odpowiedź na ekranie, co szybko zmusi go do ponownego skoncentrowania uwagi na grze.

Podczas gry dzieci z ADHD są ciągle rozpraszane przez wydarzenia na monitorze, na którym dzieje się wiele więcej ciekawych rzeczy niż w prawdziwym otoczeniu. I jeżeli do takiego dziecka podchodzi mama skłaniająca go do zrobienia zadania domowego, jego uwagę szybko przyciąga gra a co za tym idzie, nie słyszy reszty jej wypowiedzi.

Bezpieczeństwo dziecka w domu

Są to miejsca gdzie dziecko bywa najczęściej i gdzie, może stać mu się krzywda. Rodzice czasem nie pamiętają o niebezpieczeństwach czyhających na ich dziecko i ten artykuł ma na celu przypomnienie najważniejszych zasad.

Młodzi rodzice powinni przede wszystkim obejść całe mieszkanie i ocenić, które miejsca w domu są niebezpieczne! Trzeba uważać szczególnie, na szkło, elektryczność i środki czyszczące.
Rodzice, którzy mają małe dziecko muszą dostosować swój dom do jego potrzeb. Należy przede wszystkim zacząć od środków czystości (potencjalnych trucizn). Powinny znaleźć się w szafce zamykanej na klucz lub niedostępnej dla dziecka! Jeżeli w domu mamy schody czas pomyśleć o solidnych barierkach, ruchome dywaniki powinniśmy podkleić od spodu do podłogi lub przymocować je w inny sposób. Ważne jest, żeby gniazdka elektryczne były dobrze zabezpieczone (pamiętaj jeśli dziecko dostałoby się do niego nie ma szans), najlepiej poprzez ochronne nakładki. Szklane rzeczy umieść po za zasięgiem dziecka, a szklane drzwi dobrze jest okleić kolorową okleiną wówczas jeśli zostaną stłuczone szkło nie pokaleczy twojego dziecka.

Kuchnia

W kuchni ma miejsce najwięcej wypadków domowych, można ich oczywiście uniknąć, ale w tym celu musisz pamiętać o podstawowych środkach bezpieczeństwa. Dziecko nie może przebywać samo w kuchni, a zwłaszcza jeżeli coś się gotuje, smaży, piecze i stwarza niebezpieczeństwo. Stosując kilka prostych sposobów (najlepiej stosować je już teraz, żeby wyrobić sobie dobre nawyki) powinniśmy kłaść garnki i rondle uchwytami do ściany (tak, żeby dziecko nie mogło ich ściągnąć i wylać zawartości na siebie). Środki czyszczące i sztućce są szczególnie niebezpieczne i należy trzymać je w miejscu niedostępnym a najlepiej zamykanym na kluczyk. Pamiętaj, żeby dokładnie zmywać podłogę, czasem środki czyszczące stosowane do mycia naczyń, lub zmywania np. sadzy, rdzy mogą rozlać się na podłogę, należy pamiętać o dokładnym jej zmyciu. Pamiętaj, że dziecko raczkuje i wszystkiego dotyka rączkami, które szybko wędrują do buzi razem z zarazkami (ważne jest częste mycie rączek dziecku). Dziecko będzie Cię obserwowało jak i innych domowników, będzie chciało chwytać nóż tak jak tata i mama, ale do pewnego wieku nie może tego robić samo. Co więcej ważne jest wypracowywanie nawyków dotyczących obsługi urządzeń elektrycznych, jeśli wychodzisz a w kuchni zostawiasz włączoną mikrofalę, albo czajnik bierz dziecko ze sobą, albo wyłącz urządzenie. Kable o ile jest to możliwe chowaj za szafkami, żeby utrudnić dziecku. do nich dostęp. Nigdy nie pozwalaj dziecku brać gorących napojów samemu, mogą się oblać i poparzyć, nie poleca się także stosowania obrusów, które maluch może chwycić i ściągnąć na ziemię razem ze wszystkim co znajduje się na obrusie.

Kiedy zaczynasz uczyć dziecko obsługi urządzeń elektrycznych, parzenia kawy czy herbaty zawsze najpierw samodzielnie oceń czy dziecko jest już na to gotowe. Ważne jest, żeby nie sugerować się tym, że dziecko sąsiadów już samo robi sobie kanapki, bo każde dziecko rozwija się indywidualnie, jedno szybko opanowuje zdolności manualne (np. robi kanapki) inne maluje, jeszcze inne jest niezwykle rozmowne. Trzeba pamiętać, że to rodzic wie najlepiej kiedy dziecko ma zacząć opanowywać daną zdolność, kiedy już zdecydujesz się uczyć maluch konkretnych czynności pamiętaj o tym, żeby pokazać mu tę czynność wielokrotnie (przynajmniej kilka razy nim ono samo to zacznie robić) potem pozwól dziecko naśladować tę czynność w twojej obecności, a kiedy opanuje ją już w odpowiednim stopniu możesz obdarzyć je zaufaniem i czuć satysfakcję z dobrze wykonanego obowiązku rodzicielskiego :)

Bezpieczeństwo w domu

Usuń trujące rośliny domowe (jeśli takie masz), załóż osłonki na ostre krawędzie stołów, nie lekceważ tej uwagi dzieci często mocno kaleczą się o krawędzie mebli, pozostawienie kantów może doprowadzić do groźnego wypadku, a przynajmniej pewnych sińców i skaleczeń. Sprzęty, na które dziecko może się wspiąć powinny zniknąć z jego otoczenia. Małe przedmioty najlepiej usunąć z oczu dziecka, pamiętaj także o rzeczach, które dziecko może, rozkręcić lub urwać jeśli dajesz mu do zabawy np. plastikowy zegarek, uszkodzoną wagę, lub radyjko, które dostałaś „do gazety” lub zwyczajnie kupiłaś za grosze możesz, być pewna, że jest tam masa małych elementów i dziecko może wydobyć je ze środka, lub po prostu połamać przedmiot i zjeść jakiś element np. śrubkę. Dzieciom powinno się kupować zabawki dla dzieci, które sami musimy dokładnie obejrzeć ponieważ często mimo, że mają atesty później okazuje się, że są wycofywane ze sklepów bo nie spełniają norm (zwłaszcza zabawki z Azji). Należy kupować dzieciom zabawki dostosowane do ich wieku i sprawdzanie, czy uszkodzone (jeśli dziecko zepsuje zabawkę) również nie stanowią zagrożenia! Jeśli dziecko jest jeszcze maleńkie pod żadnym pozorem nie pozostawiaj go na łóżku, po twoim odejściu „na moment” dziecko może przeraczkować i spaść na podłogę.

Uwaga! Pamiętaj, żeby zabrać plastikową torebkę np. po zabawce, którą bawi się dziecko. Plastikowe torebki są bardzo niebezpieczne, jeśli maluch założy ją na głowę, może dojść do tragedii.

Zwierzęta w domu

Wbrew pozorom zwierzęta mogą także stanowić niebezpieczeństwo dla dziecka, chociaż nieświadomie. Zwierze może przygnieść malucha, np. śpiąc na nim, wnosi także masę bakterii (dzięki zarazkom przenoszonym przez zwierzęta domowe dziecko uodparnia się na choroby) należy zwierzęta szczepić i stosować regularnie środki odrobaczające i obroże przeciwpchelne! No i najważniejsze należy pamiętać, że zabawki dla psa nie nadają się dla naszego dziecka i nie powinno pod żadnym pozorem brać ich do rączek, także posłanie i miska psa powinny znajdować się z dala od dziecka.

Bezpieczeństwo w łazience

- Niemowlę nigdy nie może przebywać w wanience samo, nawet przez moment może utonąć już w wodzie o głębokości 8 centymetrów.
- Jeśli dziecko jest większe 1-4 lata może zacząć szperać po łazience, nie może znajdować dezodorantów, zmywczy, lakierów i innych środków ponieważ kontakt z nimi może okazać się trujący. Jeśli dziecko spożyje, którąś z substancji należy skonsultować się z lekarzem i przeczytać informacje na opakowaniu informującą jak należy postąpić w takiej sytuacji.
- Woda w której myje się dziecko nie powinna mieć powyżej 48 stopni Celsjusza.
- Zamek w drzwiach powinien otwierać się także od zewnątrz!

Kolka u niemowlat

Kolka jest ustępującym samoistnie zaburzeniem, które polega na wielogodzinnych napadach nieutulonego krzyku zdrowego niemowlęcia. Nikt nie wie, co powoduje tę dolegliwość, występującą u około 10% wszystkich niemowląt. Napady długotrwałego krzyku zaczynają się zazwyczaj kilka dni po urodzeniu; ich nasilenie zmniejsza się po 2 miesiącach, a z końcem 3. miesiąca życia dziecka całkowicie ustępują. Płacz rozpoczyna się zwykle wczesnym wieczorem, ale zdarza się również i w innych porach dnia.

Między okresami krzyku niemowlę cierpiące na kolkę zachowuje się zupełnie normalnie. Według jednej z aktualnych teorii zaburzenie to jest przejawem niedojrzałości układu nerwowego dziecka, który nie może wytłumić zbyt silnych dla niego bodźców. Ta nadwrażliwość mija z reguły wraz z rozwojem psychicznym, kiedy reakcje na przeciążenie bodźcami z otoczenia stają się prawidłowe.

Badania diagnostyczne

Zanim lekarz postawi diagnozę, że niemowlę cierpi na kolkę, musi wykluczyć inne przyczyny krzyku. Należy sprawdzić, czy dziecko nie jest uczulone na mleko - zarówno na pokarm matki, jak i na mieszanki, zwłaszcza jeśli płaczowi towarzyszą biegunka i gazy.

Trzeba koniecznie zasięgnąć porady lekarza, jeśli płacz przechodzi w krzyk, może on bowiem być wyrazem bólu (zwłaszcza jeśli trwa dłużej niż 3 godziny i jeśli zaczął się po upadku lub urazie).

Wydłużające się napady denerwującego krzyku, które rozpoczynają się po ukończeniu przez dziecko 4 tygodni życia, nie są objawem kolki. Ich przyczynę powinien ustalić lekarz.

Leczenie

Jeśli wykluczy się organiczne przyczyny krzyku, leczenie nie jest potrzebne. Dawniej dla uspokojenia cierpiącego na kolkę niemowlęcia podawano mu czasami fenobarbital lub podobne leki, obecnie jednak nie stosuje się ich ze względu na działanie zapierające i potencjalnie uzależniające. Leki uspokajające lub nasenne mogą się natomiast przydać wyczerpanej psychicznie i fizycznie matce.

Lekarz może też zasugerować rodzicom skorzystanie z poradnictwa rodzinnego, zwłaszcza jeśli niemowlę cierpiące na kolkę jest ich pierwszym dzieckiem. Jeżeli w ich rodzinie są starsze dzieci, które mogą czuć się zaniedbane i rozgniewane, należy zachęcić je do rozmowy ze specjalistą na temat ich mieszanych uczuć wobec młodszego brata czy siostry.

Poradnictwo jest szczególnie ważne dla rodziców, którzy stają się coraz bardziej zirytowani długotrwałym krzykiem niemowlęcia, ponieważ może to doprowadzić do maltretowania dziecka, często z tragicznymi następstwami.

9 Tydzień Ciąży

Głowa dziecka jest bardzo duża w porównaniu do tułowia, ułożona jest na klatce piersiowej. Dziecko ma od 22 do 30 mm, waży około 4 g. Mięśnie się już rozwijają, na USG można zaobserwować pierwsze ruchy dziecka, jednak ty ich jeszcze nie odczujesz.
Przygotuj się do wizyty u lekarza: przypomnij sobie o wszystkich przebytych chorobach?, jakie leki zażywałaś?, czy miałaś operacje? o chorobach genetycznych w twojej rodzinie.
OBJAWY:
Tępy ból w podbrzuszu, czasami pojawia się skąpa czerwona lub brązowa wydzielina.
U niektórych kobiet pojawia się nasilenie wyprysków lub cera robi się wyjątkowo gładka i kwitnąca. Rzadko pojawiają się brązowe przebarwienia wokół oczu, na nosie i policzkach, można temu zapobiec stosując kremy z filtrem, unikać słońca.